Sie sind hier: Home » Kalle und Monners » Kalle & Mônners: „Gebôddsdag”
06.34 Uhr | 21. September 2019

Kalle & Mônners: „Gebôddsdag”

Kolumne in der KW 38

Kalle: Säwuss Mônners alles glaa?

Mônners: Oschou Kalle, dônkschee – e bissl bessa un isch meest graische…

Kalle: Bischt awwa frieh uff de Bôh. Grad noch däre Gebôddsdagsfaia bai de Lômbadda Babbla. Isch heb gedengkt jetzat als Rentna schleefschd e bissl lenga?

Mônners: Kalle, mit dene Gewohnhaide un dem Schloofe, des is sou e Sach. Wônnschd väzzisch Joahr lông fascht jeijren Dag um fünfe uffgschdônne bischd, kônnscht nit ôhfach sou bis um neune in de Kischd blaiwe. Awwa saa mol, warum bischd’n du schun sou frieh wach?

Kalle: Isch hebb uff de ôh Said gaa nit schloofe gekennt, wail dass misch die Gebôddsdagsfaia gfiehlsmeesisch sou ôgfasst hot. Un uff de ônnan Said hemma jo bai de Grindung vun de Lômbadda Babbla im ledschde Joahr gsaat, dassma noch dem äschde Joahr emol rischdisch gemiedlisch esse geh. Un jetzat will isch in de Schdaageburga Houf un en Tisch resavian.

Mônners: Kalle – isch glaab du bischd wääklisch noch nit so rischdisch ausgschloofe. Den gibbs‘d doch schun lông nit mee. Genausou wie de Hessische un de Mônnema Houf…

Awwa dou hosch reschd: die Faia waa wääklisch schee un unvagesslisch. Die ôinzelne Graddulônde henn gônz klasse Baitreeg mitgebroochd khatte. E scheenie Mischung mit Kracha un besinnlische Vortreeg.

Kalle: Isch hebb misch sou gfraat, dass sou veel dou waan, un sou veel  graddeliat henn. Zu unsare groussaadische un feschde Gschischdevazeela khean jo allewail die Kreema-Tomtschags Erika, die Paasings Mischaeela un die Lahr-Bachats Keetha.

Mônners: Die sinn rischdisch guud. Un bai denne Baitreeg vun de Kääns Maria, vum Hummels Helmut un em Tiefels Häbbäd heegd isch misch bainoh weggewôhfe voa laura lache.

Kalle: Schdimmd. Un isch hebbs aa sou schee gfunne dass die Brunes Helga un die Klôinats Hädda vun de Hitt wieja debai sin. Un dassma mit de Kühns Maagid e Naijôischdagarin vun Howwe hen. Fä misch hodds jo sowwiesou kôh Schdadttaile, blouss ôh Lômbadde.

Mônners: Fä misch aa. Mä meesd’n jo baim Schbaagllied singe, „Billesônd, Naischloss, Howwe, Rousegaade un die Hitt, alles singt jetzat mit!“ Awwa hea, gônz groussaadisch waa aa de Vordraag vum Aischenauas Klewwa . Dä hodda jo rischdisch e humorvollieh  Braidsaid vapassd.

Kalle: Doudemit kônn isch leijwe. Awwa fä misch isses in Riddaschlaag wônn dass de Klewwa bai uns uffdritt. Un dônn horra jo gsaat dassa sisch winsche deed noch fünfezwônzisch Joahn kimme zu kenne. Doudefoa deed isch aa alles mache.

Mônners: Die Liera vum Männe Beck hewwisch rischdisch guut gfunne.

Kalle: Des waa in grousse Wunsch vun ma, dassma in Lômbadde newa denne gônze bekônnte Liera aa e naijes, modännes Lied heeden. De Männe, wiejen in Lômbadde jeijra kennt, hod ma den Wunsch jetzat erfüllt. Isch denk ma dassma den Song „Dehôm in Lômbadde“ noch oft heean wänn. Des zwodde Lied „Koffa in de Hônd“ waa aa rischdisch schee. Un in guure Abschluss vun dem Ôwend.

Mônners: Hoschd reschd, des waa schee un aa e bissl sendimentaal. Awwa mea kennen aa e bissl schdolz sôi uff des wasma in dem ôhne Joahr uff die Bôh gschdellt henn. Guckda blouss emol die Zeschas Käschdin un die Schütze Nadiehn ôh. Die henn a desmol wieja klasse Baitreeg voaberait un sin aus unsam Känntiehm gaanimmie wegzudenke. Faschd schun wie e klôhnie Famillje.

Kalle: Simma schun e bissl. Blouss de Lassens Henning hot gfeelt. Dä lessd sisch jeijrie Woch e Zaischnung ôifalle fä die Kolumne und schaffd aus de Fänn bai unsare Akdivideede mit. Schaad dassa nit debai sôi hot kenne.

Mônners: Kalle, allewail denkt ma dass e Joahr vageet wie im Flug, awwa wônn ma uf den äschde Geôddsdag vun de Lômbadda Babbla guckt, waa des e gônz schee lôngie Schdregg. Mea henn desjoahr schun neun Treffe mit de Babbla khatte. Du hoschd mit de Nadiehn den hôimatkundlische Schproochunnarischd ôn de Schillaschuul ôhganisiat, un mit de Käschdin un im Schmitte Marius die Faareedltua „vum Groddeloch zum Gassenescht“.

Kalle: Inja, un mit de Naiufflaag vum Lômbadda Wäddabuch vum Ruppe Mônfred geijds jetzat dônk de Hilfe vum Edingas Oddo un im Kôhbs Frônz aa waijra vorrôn. Un isch bin rischdisch zufriejre, dassisch mit dem Frônk Gumbel vun Bäschdadd in naije Freund gfunne hebb un dassa jetzat aa die Bäschdedda Babbla ôgfônge hodt.

Mônners: Was dass isch nie vagesse wädd is die unnahaltsôme un inderessônde Tua uffm Rhôi mi’m Frischling. Die Ursula un de Wänna Reuters sinn groussaadische Laid. Klasse dass isch die hebb e bissl bessa kennelänne däffe.

Kalle: Mea keenden die Lischd valengan. Denken ma ôn die Ufftritt vun de Bocks Wilma. Im Gutschalke Peter, im Meddats Fritz, im Krafts Hôina, im Muntamônns Kôdd, de Henkelmônns Iris, de Bolle Diôna, im Ohl Gottlieb, im Deubels Hôns Peta, im Schdruwwels Baschtl, de Horstfelds Ônnlies, de Weijwas Inge, un…

Mônners: Kalle, hea uff – du hoschd jo schun die Helfd vun de Lômbadda Ôiwohna uffgezeeld.

Kalle: Noch nit gônz – awwa mea henn jo noch e paa Johrn voa uns. Die Lischde vun de Mitwiakende wädd bschdimmt noch lenga. Unn ma muss sich jo aa imma naije Rausfôdderunge schdelle. Wônn ma grad debai sin: mea sehn uns ôm Sunndag bai de Demo uff de Haad, orra?

Mônners: Glaabschd awwa, kônnschd disch druff valosse. Hea, guud dassma minônna geredd henn! Alla!

Kalle: Alla, guud dassma uns gsee henn! Alla!

Beitrag teilen Facebook Twitter

Geschrieben in Kalle und Monners

Kommentare sind geschlossen