Sie sind hier: Home » Kalle und Monners » Kalle & Menners: Reffômationsdaag
06.48 Uhr | 19. Oktober 2019

Kalle & Menners: Reffômationsdaag

Kolumne in der KW 42

Kalle: Säwuss Mônners, alles glaa?

Mônners: Oschou Kalle, dônkschee – e bissl bessa un isch meest graische…

Kalle: Awwa du bischd doch grad zurick aus’m Urlaub – dônn meest da’s doch bessa geijh?

Mônners: Schun, des waa aa klasse – blouss, isch bin grad sou in Gedônke weijem Reffômationsdaag iwwaneggscht Woch!

Kalle: Vazeel

Mônners: A wie isch dou uff’m Schiff waa, dou hewwisch sou veel ônnere Lait getroffe die wuh in gônz ônnare Dialekt gschproche henn wie môi Fraa un isch. Un dou hewwisch ma gedenkt, dasses schun in grousse Zufall gewesst is dass de Ludda in Aisleijwe geboan wôn is.

Kalle: Was hodd’n des mit uns zum dôh?

Mônners: A hea, sou veel vun denne ônnare Gescht henn gsaat dass se Hochdaitsch babble deeden, un dass des bessa wea als unsa Lômbaddarisch. Des hot misch e bissl genävt.

Kalle: Un?

Mônners: A gugg, alle Welt faiat de Reffômationsdaag ôm ôhnundraissigschde Okdouwa. Dou hot de Ludda im Joar des Hänn fuffzeehunnadsiebzeh sôi fünfenneunzisch These ôn die Deer vun de Schlosskääsch in Wittebähg genaggld. Un dônn horra Ääga krieht un is vaschwunne uff die Waddbuag un hot – des muschd da mool voaschdelle, in grad mol zwölf Woche! – is naije Teschdament vun de Biwwel iwwasetzt, vum Grieschische un Latôinische un Hebräische ins Daitsche. Un dônn horra nochemool 12 Joahrn gebraucht, um’s Alte Teschdament zum iwwasetze. 1534 waa’s dônn fäddisch.

Kalle: Jetzat waas isch imma noch nit warum des fä Lômbaddarisch e Bedaidung hot? Orra willschd blouss mit dôim Wisse ôhgewwe?

Mônners: Hea, dass die junge Hipfa wie du imma sou uugeduldisch sinn.

Alla: de Ludda hot kôh Houchdaitsch gebabbelt. Des hot’s sellemols gaa nit gewwe. E Jeijres hot sou gebabbelt wie die ônnan in sôinre Geijend. Un do hewwisch ma halt gedenkt was die Lait saa deeden wônn dass de Ludda vun Lômbadde gewest wea, un sôi These ôn die Dear vun de Voagengarin vun de Ôndreaskääsch genaggelt hehd – die jetzisch Kääsch is nehmlisch äschd vun siebzeehunnadsibbzisch-ôhnunsibbzisch.

Kalle: Isch nenn disch ab hait blouss noch de Wickipeedia vun Lômbadde. Un waijra?

Mônners: Wônn de Maddin in Lômbadda gewesst wea, heera aa abhaue misse, vellaischt in die Burg Schdôin ôm Rhôi in Howwe. Un dônn heera die Bibel aa iwwasetzt, awwa in sôim Lômbadda Dialekt, un schbeijra heeden die gônze Lait unsa Schbrooch iwwanumme un die Kinna in de Schuul heeden leijse un schraiwe uff lômbaddarisch gelännd un die gônz Rebbublick deed jetzat lômbaddarisch babble.

Kalle: Isch wääf misch fôdd. Des is jou in Grund mee, is Lômbadda Wäddabuch vum Ruppe Mônfred nai uffzuleije, wie dass ma des vorhenn!

Mônners: Môi Redd. 

Kalle: A hea, trotzdem hemma jo Glick khatte.

Mônners: Hôh?

Kalle: A schdell da blouss emool voa de Ludda wea uff de Tschäänau uff die welt kumme?

Mônners: Nôh, des kônnisch ma nit voaschdelle. Schregglisch.

Kalle: Siggschd, alles hot sôi Guures. Alla, isch mach misch waira. In scheene Daag noch, Wicki! Gut dassma uns gsee henn!

Mônners: Alla, gut dassma minônna geredd henn! Un in häzzlische Gruus ôn die Lômbadda Parre un Parrarinne – vellaischd gibt’s jo emol wieja in Goddesdienschd uff Platt (grinst).

Beitrag teilen Facebook Twitter

Geschrieben in Kalle und Monners

Kommentare sind geschlossen